Freondinnen (ferhaal)

It ûndersteande ferhaal komt út de ferhalebondel ‘Heftich’ fan Ate Grypstra. ‘Freondinnen’ is ien fan de meast besprutsen ferhalen út dy bondel. It heftige taalgebrûk en it aktuele tema sille grif yn mannich lokaal foar de noadige diskusje soargje.

panic_fan538: je bdoeld nynke uit 3tb?? das n vieze vuile kanker hoer!!!!
panic_fan538: ofn iet dan?
panic_fan538: wacht ff telefon gaat…
panic_fan538: ff opneme mischien ist Erik
panic_fan538 (Zo terug)

Nynke Pijnacker stoarret ferstuivere nei it kompjûterskerm. Dat kin dochs net wier wêze? Se lêst it noch in kear. En noch in kear. It wurd ‘kankerhoer’ wurdt yn har netflues baarnd. It is krekt as hat se in hurde stomp yn ’e mage krigen.
‘No, wat ha ’k dy sein?’ seit Chantal Leegsma, dy’t neist har op in burostoel sit. Har fingers rêste lichtsjes op it toetseboerd. ‘Moaie freondinne hasto, net? Tsjongejongejonge…’
Se set in heech stimke op. ‘“Oe ja bern… sa’n leaf famke, dy Marije. Dêr soenen ús froulju ris in foarbyld oan nimme moatte...” Ik hear ’t ús mem noch tsjin dyn mem sizzen. Se moasten ris witte wat dat mins der allegear útkreammet op MSN... No, wat sil ’k ris wer werom skriuwe? Dat se sels in dikke-fize-fette slet is?’

Lês fierder yn LinKk 2