Ortho (koart ferhaal)

De klas wie oan’t wurk en menear de Jong siet SO’s nei te sjen. Selsstannich wurkjen hiene wy. Ik fyn der net folle oan, mar de leararen fine dat sinfol. Foar ús dan.
Wy oan’t wurk en dan kinne sy learlingen helpe of rippetysjes neisjen. Meastentiids it lêste, want dan hoege se dat jûns net mear te dwaan. Ik wie mei in wiskundeopdracht dwaande, mar dêr wie hielendal neat oan.
It wie stil yn de klas en bûten wie it prachtich winterwaar. De issbaan soe no hast wol triocht wêze…. Ik woe dat ik bûten wie.
Ik seach om my hinne. De measte bern wiene oan it wurk. Jelle net. Hy stuts syn finger op. Menear de Jong seach op fan syn SO’s.
‘Mei ik?’, frege Jelle, ‘ik moat ommers nei de ortho.’
Menear knikte. ‘’t Is goed. Komst noch werom hjoed?’, frege hy.
Jelle luts syn skouders op.
‘Wit ik net,’ sei hy, ‘ik wit net hoelang ’t it duorret.’
‘Wy sille it wol sjen’, sei menear, ‘súkses by dy man en byt him net yn syn fingers. Dan kin hy in skoftke net oan’t wurk. En ek net pianospylje.’
In pear bern laken. Ik net. Dit grapke fan menear de Jong hie’k al faker heard.

Lês fierder yn LinKk 4